U-lo fume?

Un minuto de domingo

Boas novas

O señor presidente apresentou hoxe ante a imprensa as últimas medidas do seu goberno. Falou delas con grande decisión e certeza. Os xornalistas estupefactos aplaudiron tanto que ninguén puido escribir sobre elas.

Advertisements

o meu dicionario

«Lembro descubrir o significado das palabras e sentir que as estaba a inventar nese mesmo intre. Teño a imaxe de mín cun libro nas mans e cos ollos sinalando a nova palabra que estaba inventar. Lembro xogar con elas na miña lingua até que se derretían e pasaban a ser parte dela. Tamén lembro como o seu sabor mudaba e como cos días deixei que outros as encheran e refixeran con novos significados; e é por isto que din en facer o meu propio dicionario. Mais non xa con definicións, non procuro especificacións sobre categorías, estados, relacións e significados que pode ter a palabra en relación a outras, aos demáis ou a mín. No cando diso o que quero gardar son as historias curtas que ao contarmas me devolvan o sabor da palabra a derreterse na miña lingua».

documentais

Estábamos no cuarto e ela prendera a tele para centrarse unha outra vez nos documentais da guerra. Alí ían os soldados marchando en formación mentres unha voz contaba en números historias da guerra. Ela ollaba para a tele absorta e de súpeto sorriu, mais só por un intre, pois logo se lle esvaeceu entre os beizos e me dixo:
«Pensei que vira o meu bisavó… sei que nunca o vou encontrar nos documentais, porque nen se queira lembro ben a súa cara, mais pode ser que quizais vexa os seus ollos, os meus ollos, entre os deles».

estar no baño (e agocharse na bañeira)

Na parede do baño hai catro paxaros. Ben, non paxaros, mais adesivos de sombras de paxaros. E tamén non é que haxa (como xurdidos ou nados dos propios azulexos), é que alguén os colara aló, perto do teito. E por suposto, antes, alguén os debuxara, e entre unha e outras, alguén os comprara e os levara até alí. E penso, mentres acendo outro cigarro, «e se agora un paxaro entrase pola fiestra que este baño non ten, e atopase un verme agochado debaixo dunhas das ás de papel plástico? E se o collese e coa mesma marchase, verme na boca, a través da mesma fiestra que non existe?» E lémbrome dos adhesivos do tren e como ás veces penso que están aló para tentar dicirlle á xente de miraren polas fiestras e procuraren paxaros ou outras cousas con sombras. E así chego a ver na miña cabeza os grandes valados construídos para protexermos os paxaros dos trens. Valados transparentes salpicados unha outra vez destes adesivos de siluetas de sombras de paxaros. Porén xa non se ven paxaros perto do tren, imaxino que non por medo ao tren, pois téñoos visto na estación, mais por medo aos valados transparentes que de súpeto han de aparecer empuxando o seu pescozo até tiralos ao chan. E así chego á conclusión de que alguén debería debuxar siluetas de faces humanas que despois serían adesivos negros que despois alguén compraría e alguén levaría a casa, a un baño como este e con moito coidado desencolaría o papel branco para deixar ao descuberto a parte pegañenta e premería o adesivo, empurrando as pequenas burbullas de aire até que desaparecesen e o adesivo ficase na parede ollando para os paxaros, ou mesmo no espello ollando para un, ou inclusive na súa cara, pechándolle suavemente ollos, boca e nariz e deste xeito arranxaría e evitaría todo-los posíbeis problemas de sucidade froito de respirarmos.

quitarmos a pel

Berrábamos e rabuñaba-la túa pel co coitelo como se tentases pelar unha mazá algo podre. Corríamos dun lado a outro nesta casa de 35 metros cadrados. Voltabas para a cociña e preguntábamonos que facer, onde ir e onde agochar as partes das nosa gorxa que nos estaban a abafar. Dicíache que os ollos me ían estoupar e co coitelo na man pedíasme «un segundo, vouno devolver á cociña e agora volto». Así foi o noso día. Agora disme que non te queres ver no espello que temes ver algo que non podes mudar, e disme que a túa nai tiña unha boneca rusa de última teconoloxía que só sabía sorrir. Non se lle movían os brazos nen as pernas, ela o tentaba día tras día, mais a boneca non se movía e seguía mirandoa co seu sorriso colado até que a túa nai llo borrou, e con el os ollos, contra o chan.

estar no baño (e non agocharse na bañeira)

Abrín os ollos ás sete e levanteime meia hora despois. Son as once da noite e non lembro como foron as horas. O espello na me dá reflexo nengún. Só a parede de aí e as toallas, mais non me vexo os dentes nen o sangue cuxos dedos fanme cóxegas nas enxivias. Pode ser que alguén andase a mover os móbeis polo día mentres eu andaba a tentar facer moitas cousas dunha vez. Pode ser. Tamén pode ser que me tornase nunha toalla. Aínda así nen teño etiqueta de «Feita n’Algures». «O que?» é o berro favorito da miña memoria nestes dias. «O que?». E nen se quer a miña roupa aparece no espello. Lembro os filmes sob homes invisíbeis e como quitaban a roupa para non seren vistos e é unha magoa que nin se quer teña de facer iso para desparecer. Íspome por facer algo. Debería ir durmir e vou facelo agora. Hei de durmir e hei de durmir sete horas sen acougo. Espertarei cunha pequena dor nas pernas e pensarei que quizais, pode ser, vai alá e olla que ao mellor tamén desapereceu o resto da xente e coa mesma xa non funcionan as palabras «precisar», nen «cómpre», nen «has de ir» ou «has de facer». E ficará o camiño de volta á durmir sen soñar, nen pestanexar, a calma dos mineirais que nunca se convertiron en moedas, nen en pomos, nen en percheiros, nen en tellados, nen nada, porque nen sequer houbo alguen que os vise. Agora movo a brazo, golpeo o espello e escacha. E bo saber que se non me vexo no espello non é por calquer cousa (a saber o qué), senon porque está roto. E sen niguén a ollar é máis sinxelo ser un mesmo.

chegar a

Cando tentaba coordinar os seus pes e brazos para desfacerse do abrigo e dos zapatos ao mesmo tempo escoitou un ruido. Se cadra o ruido levaba moito tempo alí, mais el acababa de chegar a casa. Entrou na cociña para ver que o ruido, mais non tivo que acender a luz porque a farola da rúa iluminaba a mesa que choraba. A pía facíase pequenos cortes que a billa acusaba con bágoas. Apagou as luces e foi para a sala. Deitouse no sofá e non moito despois escoitou como este o ameazaba en voz baixa con romperlle a espalda e parte da cabeza. Pechou os ollos e puido escoitar o resto de ruídos da súa casa, era domingo e ao día seguinte estaba convencido de que o cociña querería unha ducha, mais con algo de sorte os seus zapatos non se suicidarían e ningún botón da súa camisa tentaría facer paracaidismo. Pensou na oficina incontinente na que traballaba, no computador disléxico que alí o esperaba, nas fiestras que estarían en folga, na imperactividade diagnosticada do frío e a cantidade de xente que traballa no mesmo edificio, mais levaba un fuso horario distinto do seu. Procurou cos seus ouvidos o son da calefacción, acompasou a súa respiración a el, e escoitou quedamente a historia para durmir cós canos contaban.

(Sen título) #20

«Lembro o día que fixen a maleta e aínda me pregunto por que as túas bragas seguen gardadas nela. Nunca preguntas por elas, e elas xa non preguntan por ti. Máis aí seguen porque tiralas paréceme un esforzo ou xesto que non quero facer e penso iso por unhas razóns das que ningún dos nosos dedos teñen nin idea. Ás veces penso que algún día te chamarei para dicirte de tomar un café e devolverte as bragas que xa hai máis de ano que non te tocan. E agora aí seguen e eu voume durmir.»

(Sen título) #19

Estaba bebendo cervexa nun bar cando sentín coma un home se sentaba ao meu carón, mirei para el e vin como puña sobre a barra un sacarrollas, trebellos para arrincar o corazón a diversas froitas, e diversos coitelos e aparellos que tiñan pinta de cortar. Pediu unha cerveza e viume coa mirada fixa no seu sacarrollas, sorbeu a súa cervexa, carrespexou e díxome:
«É o meu traballo. Fago buratos nas cousas para botalas a perder ou facer que se esvaezan dentro de si.» Non dixen nada e continuou: «É un traballo complexo e non moi agradecido porque cando remato, independentemente do ben que fixera eu o traballo, ninguén se fai responsábel de me ter chamado e todo son lamentacións e acusacións, e por suposto ninguén se fai cargo de me pagar. Na escola vendéranme que había choio disto e cartos a moreas, mais a fin de contas, fagoó por devoción ao traballo e sobrevivo gracias a acordos e comisións con bares, compañías de trens, compañías de buses, páxaros, nubes, servidores de internet, bodegas, chaves, auriculares… E sempre soen chamarme polo mesmo, para facer buracos no tempo. E penso que son curriño porque cando os fago sempre son educado e a persoa que me chamou sempre fica cun sorriso de entre a felicidade e a estúpidez. Encántame ese momento e facer buratos no medio da semana e deixar que sangue minutos, horas e días até que é domingo. Igualiño que facían os médicos para desinfectar as feridas, ou igualiño que fan algunhas noites cos días.»
Sorrinlle, deuse conta de que nos coñecíamos, e invitoume a unha cervexa.

(Ir durmir) #18

Ás veces cando me comezaba a durmir apertaba as sabas contra mín e pensaba en patacas. Pequenas patacas durmindo coa pel posta e vestidas con pixamas de cinzas. Pensaba en candeas en candeeiros de man; nunha toupa na procura do seu reloxo para ver se xa se podía ir durmir, e outra vez nas patacas mais esta vez cos seus gorros de durmir e co aceno de enfado polos ruídos da toupa. Mais despois quitábanse o gorro, sentían de novo os seus pixamas de cinzas, sorrían e voltaban a durmir… e máis o menos nese momento a miña cabeza decidía facer o mesmo.

(Sen título) #17

Falaba con ela deitados na cama. Tocábase o nariz e diciame: As veces penso que podería desaparecer. Que se sego a quitar pel do nariz acabarei por desaparecer. Non será dun día para outro. Mais aos poucos e sen darme conta desaparecerei… Unha vez estaba a pelar unha cebola porque quería saber que escondía debaixo de todas esas capas de bágoas, mais cando me quixen dar conta tiña as mans baleiras… Xa sei que eu teño organos dentro. Mais tamén sei que as capas máis internas da cebola son distintas das externas, e que na vida non vin o meu fígado, nen o fígado de calquera outra persoa; así que non sei se cando o vexa o confundirei cunha capa máis do meu corpo e, como coa cebola, chegarei ao fin e non encontrarei nada, nen tan sequera a mín mesma nos espellos.

(Sen título) #16

Os seus ollos movíanse polas caras dos seus amigos nametres puña a súa man no meu xeonllo e facía un xesto coa súa cara como se tentase descobrer o sabor da súa lingua.

(Sin título) #15 o Presión

Había una vez un mar que un día se convirtió en dos. Mucho más tarde los llamarían de alguna manera; para ser exactos: Mar del Norte y Mar Báltico. El cambio ocurrió de la noche a la mañana, apareció una frontera, una franja de agua que los mantenía separados. Poco después, a largo y profundo de los dos mares recién nacidos, los seres marinos se descubrieron de repente con un fuerte dolor de cabeza. Los mares cambiaron y los peces cambiaron con ellos hasta que su dolor de cabeza se ahogó en el sonido de sus propias branquias. Mientras en la frontera todo seguía igual. Los peces nadaban en la franja y veían el los mares cambiar como quien ve al otoño acercarse desde el sillón de casa. En algún momento, quizás al lunes siguiente, el primer pez intentó salir de la frontera y descubrió que las presiones habían cambiado en las mares habían cambiado y se habían vuelto más bajas. Así notó como sus entrañas empujaba sus escamas hasta convertirlo en polvos de colores. Otros peces lo volvieron a intentar y lo siguen intentando dejando el mismo momentáneo rastro de polvos de colores. Y bueno, esa es la historia. He pensado en escribir un cuento con ella, pero no sé cómo, tampoco sé si tiene algún sentido. También me he preguntado si los peces habrían intentado salir de sus cuerpos y verse desde fuera, tal y como me imagino que hacemos algunas veces delante de un espejo; o como a veces intento hacer sentando mirando a un punto fijo mientras la cabeza se vuelve más y más ligera, hasta que choco contra mi coronilla y caigo de nuevo a tus ojos. Y me pregunto si al verme desde fuera veré mis agujeros, o quizás reflejos esparcidos como si alguien hubiera tirado la lente debajo de un tren, o simplemente la misma imagen del espejo. También me pregunto si los peces que intentan salir lo hacen pensando en cruzar una frontera, si dudan y temen convertirse en polvo de colores o si lo hacen por eso. Y luego me pregunto si podrán ver a los peces convertirse en polvo o si simplemente desaparecerán ante sus ojos como a veces desaparecen algunos aviones, submarinos, personas, islas y/u otros.