O meu dicionario (II)

por adrián.magro

Lembranza

1. O cheiro do peixe faime lembrar o porto, o mar e as ondas. E veñen nesa orde, pois era dese xeito no sempre nos encontrabamos: porto, mar e finalmente ondas. E o lembro tanto que xa non lembro máis, só escarvo en mín para facer un burato no que gardar este cheiro e non deixa-lo ir. E coa mesma pregúntome se tamén as lembranzas de cheiros han podrecer como fan os seu homólogos reais.

2. O son do tren cando o rail faime lembrar todos os libros e filmes nos que o tren mudaba de raíl e como eu estaba alí para velo sen mancharme nen as meixelas de bágoas, nen as máns de sangue, nen as unllas de merda.

3. As fotografías (ou ollar para fotografias vellas) fanme lembrar todos os momentos da miña vida que sempre me pareceran vividos por outra persoa. E así eu non son esas imaxe que se supón que son, mais lembrar estar alá, e tamén como me manchei as meixelas de bágoas, as máns de sangue e as unllas de merda.

4. As lembranzas de filmes, libros e fotografías doutros non morren na miña cabeza como o fan algunhas lembranzas da miña vida. Xermolan e agroman polas noites en todos os sentidos posíbeis, e non deixan de facerse e desfacerse unhas dentro das outras. Porén non só o fan polos noites tamén cando o tren non me deixa facer outra que estar sentado. Ou cando agardo por calquera cousa sen poder facer mais que agardar. E é deste xeito e neses intres nos que vivo todas as vidas que nunca quixen que foran miñas, mais nas que quixen botar unha ollada.

5. O señor que sae de casa ás 12 e meia e chega as 8 todos os días, garda as lembranzas debaixo da lingua. Todas ordeadas xusto ao carón das palabras que non consegue lembrar. Así cando quere desfacerse dunha lembranza simplemente a move coa lingua como quen tenta sacar un anaco de comida de entre os dentes até a colocar baixo a lingua.

Advertisements