U-lo fume?

Un minuto de domingo

Outro blogue

Pois não sei se a mundaça será mesmo para melhorar. Mas lá que começei um outro blogue no que partilharei cousas sobre livros, leitura, e também sobre os meus escritos e se me publicam ou não.

Este é o sítio: adrianmagro.tumblr.com

Advertisements

E xa foi a derradeira historia curta. Grazas

E xa foi a derradeira historia curta. Grazas aos que leron e aos que gostaron.

O meu dicionario (II)

Lembranza

1. O cheiro do peixe faime lembrar o porto, o mar e as ondas. E veñen nesa orde, pois era dese xeito no sempre nos encontrabamos: porto, mar e finalmente ondas. E o lembro tanto que xa non lembro máis, só escarvo en mín para facer un burato no que gardar este cheiro e non deixa-lo ir. E coa mesma pregúntome se tamén as lembranzas de cheiros han podrecer como fan os seu homólogos reais.

2. O son do tren cando o rail faime lembrar todos os libros e filmes nos que o tren mudaba de raíl e como eu estaba alí para velo sen mancharme nen as meixelas de bágoas, nen as máns de sangue, nen as unllas de merda.

3. As fotografías (ou ollar para fotografias vellas) fanme lembrar todos os momentos da miña vida que sempre me pareceran vividos por outra persoa. E así eu non son esas imaxe que se supón que son, mais lembrar estar alá, e tamén como me manchei as meixelas de bágoas, as máns de sangue e as unllas de merda.

4. As lembranzas de filmes, libros e fotografías doutros non morren na miña cabeza como o fan algunhas lembranzas da miña vida. Xermolan e agroman polas noites en todos os sentidos posíbeis, e non deixan de facerse e desfacerse unhas dentro das outras. Porén non só o fan polos noites tamén cando o tren non me deixa facer outra que estar sentado. Ou cando agardo por calquera cousa sen poder facer mais que agardar. E é deste xeito e neses intres nos que vivo todas as vidas que nunca quixen que foran miñas, mais nas que quixen botar unha ollada.

5. O señor que sae de casa ás 12 e meia e chega as 8 todos os días, garda as lembranzas debaixo da lingua. Todas ordeadas xusto ao carón das palabras que non consegue lembrar. Así cando quere desfacerse dunha lembranza simplemente a move coa lingua como quen tenta sacar un anaco de comida de entre os dentes até a colocar baixo a lingua.

Colecionistas de metais

Di un señor que vive perto da estación que os colecionistas de «metais, non saben o que fan,coletan todas esas pezas de formas, cores e usos distintos, que non son nen bonita. Amais non se decatan nen teñen a votande de se especializaren nun so metal… mais olla para min, eu son un colecionista especializado, estudei ben no meu eido até dar coa especialización que achei a mellor: son colecionista de pneumáticos Pirelli».

O condutor ao volante

O coche está parado co motor en funcionamento debaixo dunha farola. Tres da súas rodas están no cespede e a cuarta na rúa. A rúa vai da cidade grande A para a cidade grande B convertendo en cidades de paso a G, H e K. Neste preciso intre a farola escintila e cas deixa soa á luz do interior do coche. No interior do coche, un señor senta no asento do condutor coa cabeza apoiada no cabeceiro do asento. Un fío de gotas de sanue do seu náriz como se fora un fío de formigas a levaren comida a algures. O ceo pestanexa e torna máis azul. No entanto a farola apaga-se e o motor segue a funcionar. 

Ollar para as flores

Trouxéramoslle flores lilas con forma de campaíñas, e aínda que non ollabamos para elas, seguían entre nós como o sorriso que lle provocaran.

—Sabes? —díxenlle— as campaíñas das flores fan música… non as vas escoitar porque só a fan cando estás soas…. aínda que se un día non as deixas soas nen un intre notarás como non están tan contentes.

—Mais por que nunca as escoitarei? Fan música segreda, ou?

—Non, é que non gustan de amolar a ninguén coa súa música. Prefiren face-lo cando teñen a certeza de que non vai molestar a ninguén.

—Que bonito! —di e sorrí—, semella un conto para durmir, tan fantástico…

—Mais non é conto, é así. Non se pode comprobar, mais é certo. Eu tamén as teño en case e tamén non son capaz de as escoitar… porén sei que cantan pois sempre están ledas. E se non están soas durante horas comeza a sentirse mal. E é que nunca antes esmorecerán do que cantaren perante ninguén. E xa non só por non amolar, mais tamén por non deixar de seren ledas flores que cantan á noite, e non asustaren a ninguén nen seren obxeto de estudo para ninguén…

Sorriu unha outra vez e fixo unha pausa até engadir:

—Comemos fóra?

—Si.

Domingo festivo

E así foi.

Depresión

O problema non era que estiveramos deprimidos, mais que entre a miña depresión e a súa había ríos, montes, portos naturais e, incluso, artificiais.

historia curta para durmir ferrocarrís

O antigo tren abanea con suavidade sobre os igualmente antigos raís. A temperatura rabuña os vintedous graos e o sol colócase de xeito que só agarima a pel e enche o nariz co cheiro do río. As árbores, pola súa banda, saúdan verdecentes con cantos de paxaros dende as beiras do camiño. O conductor leva un par de días sen durmir ben e após ler está descrición decide parar a máquina e pechar os ollos. Antes conecta a radio e informa à central dunha avaría que os demorará unha hora «cando menos». Na central confirman a avaría e din que van avisar aos inspectores para desapareceren dos vagóns e deste xeito aforraren explicacións inconvintes. Danse as boas noites e curtan a comunicación. Afora chove.

Horizontal e os días

Hai uns días publicáronme un par de contos na revista Horizontal e o día que xa rematou foi o día das letras galegas. Agardo que gostedes e que o día correse ben.

Aínda que xa pasou o día, e xa pasou a romaría, acó están os textos.

Do que é mellor non falarmos

 

 

 

 

 

o presente do futuro

Fala comigo como si estiver falando cunha cámara, carraspexa, olla para o chan, abre a boca e conta: «Construímo-la casa deste xeito pois pensabamos que de entón a uns anos, cando lle tivera chovido mais dunha ducia de centos de milleiros de veces, cando xa lle tiveran agromado flores entre as pedras até cansarnos de quitalas, entón, ollaríamos para ela e sería bonita». Sinala os canos, abre a boca mais non di nada máis.

antes

Respirou fondamente, ollou para o espello e encontrouse co reflexo dos dous espidos e abrazados. Mordeu as bágoas contra a lingua e sinalou para o espello mentres dicía: «Nós antes eramos coma eles».